پیش از من و تو بسیار بودند و نقش بستند

                          دیوار زندگی را زین گونه یادگاران

رگبار چند شب پیش خداحافظی با ماه رمضان بود شاید 

 هم صدای پای پاییز ....

فصلی که دوسش دارم هم اولش رو و هم آخرش ....

بچه که بودم وقتی به سنگ های سر راهم نگاه می کردم

 آرزو می کردم ، هر چه زودتر بزرگ بشم و از سر راهم برشون دارم 

 غافل از اینکه مشکلات منتظر بزرگ شدن آدم ها نمی مونن

 و زودتر از ما بزرگ و بزرگتر می شن .

و حالا

همون سنگ قد کشیده ، شده دیوار ، دیواری که یه وقت قدم بهش می رسید ....

اما حالا

به امید یه پنجره ام ، یه پنجره که هر صبح طلوع خورشید و ببینم

و شب تا دیر وقت دیوانه وار مسیر ماه و دنبال کنم و ....

و وقتی چشام خیس شد         به خواب برم ....

کور باشم بهتر است از این  از این دیدارها

            رو به رویم قد کشیده قامت دیوارها ....

... مرگ می بوسد مرا روزی که می بیند زنی

           می کشد از دست زندان زمین آزارها ....

به خودم می گم : فاطمه جان !

به قول استاد شفیعی کدکنی :

        بسرای تا که هستی که سرودن است بودن ....