هر سال عید سادات که میشه فقط می تونم تصورت کنم با پیرهن سبز بلندت روی تخت چوبی ات 

لبخند به لب نشستی و اغوشت بازه  و من اونقدر کوچک شدم که به راحتی بغلت جاشم.

 کاش بودی  و من اولین عیدی رو از دست شما می گرفتم، دستتو می بوسیدمو سر می ذاشتم رو

دامنت تا حسرت چند ساله مو گریه کنم .

دلم می خواد به معصومیت علیرضای دو ساله  با همون لحن شیرنش بگم:" دوست دارم خیلی"

اما تو رفته بودی ، قبل از اینکه من بیام!

از میون ترانه هایی که خوندی ،از قصه هایی که  گفتی

از بین اینهمه خاطره ی رنگارنگ که برای مریم و زهرا گذاشتی ،

فقط اسمت به من رسیده !

جلوی اینه ایستادم و خودمو با عکست مقایسه می کنم

 کاش یه ذره شبیه تو باشم .